“Een vrolijke aanpakker met oog voor detail.” Zo omschrijft Isa Visser (27) zichzelf het best. Een chaotische perfectionist met gevoel voor structuur en een praktische blik op haar werk. Officieel heet haar functie Binnendienst Verkoop & Administratie maar in de praktijk regelt ze alles wat los en vast zit, van offertes en bestellingen tot contact met leveranciers en klanten. Wat ooit begon als “even proberen” in het familiebedrijf van haar vader, groeide uit tot een vaste plek waar ze inmiddels vier jaar met plezier werkt.
Tijdens haar afstuderen kwam er toevallig een functie vrij bij het bedrijf van haar vader. “Ik wist nog niet goed wat ik wilde, dus ik dacht: ik probeer het gewoon.” Wat begon als een proefperiode van een halfjaar bleek al snel een blijvertje. “Inwerken in deze branche duurt lang, dus stoppen na een paar maanden was eigenlijk geen optie,” lacht ze. “Gelukkig vond ik het leuk en voelde ik me meteen thuis in het team.” De korte lijnen en de informele sfeer maken dat ze nog steeds met plezier naar haar werk gaat. “We zijn met z’n zessen op kantoor, dus iedereen weet wat er speelt. Dat werkt gewoon fijn.”
Structuur in de chaos
Isa noemt zichzelf “een perfectionist en een chaoot in één persoon”. Ze gaat goed op dagen waarop er veel tegelijk gebeurt en het tóch stroomt. “Soms heb ik vijf aanvragen openstaan, word ik tussendoor gebeld en loopt de druk op maar dat vind ik juist lekker. Dan schakel ik sneller en wil ik dat alles klopt.” Haar kracht ligt in goed luisteren, structuur aanbrengen en zorgen dat alles netjes geregeld wordt. Cold calling laat ze aan haar vader over; Isa blinkt uit in meedenken, adviseren en dingen tot in de puntjes afronden. Ze blijft altijd kalm en vriendelijk, maar tegelijk ook heel duidelijk. Dat perfectionisme kan soms ook haar valkuil zijn: ze denkt net iets te lang na over details terwijl het eigenlijk al goed is. “Ik wil dingen graag perfect doen, maar daardoor maak ik het mezelf soms te moeilijk.”
Een prestatie om trots op te zijn
Een project waar Isa trots op is, is EcoVadis. “We begonnen ooit met Bronze en inmiddels hebben we Platinum, dat is de top één procent wereldwijd. Daar hebben we echt gericht naartoe gewerkt.” Ze pakt het project grotendeels zelf op, samen met een externe partij die helpt. “Het is niet mijn favoriete klus, maar het geeft enorm veel voldoening als het afgerond is. Het laat zien dat we serieus bezig zijn met duurzaamheid en dat voelt goed.”Bovenkant formulier
Werken met ritme
Bij Bovi begint de dag om half negen en om vijf uur gaan de lichten uit. “Heel burgerlijk misschien, maar ik hou daarvan,” zegt Isa. “Je weet waar je aan toe bent en gaat met een rustig hoofd naar huis.” Thuiswerken doen ze niet, en dat vindt ze prima. “Even iets vragen aan een collega is gewoon sneller dan via Teams. En het is gezelliger.” Op vrijdag is ze vrij, een dag om het huis op orde te brengen, boodschappen te doen of gewoon even het hoofd leeg te maken. Haar werkdag start standaard met een kop thee en een bakje overnight oats (“smaakt een beetje naar karton, maar het vult”). Daarna duikt ze haar mailbox in. “De ochtend is mijn favoriete moment. Dan krijg ik zo’n adrenalinekick om alles weer op orde te krijgen. Na een uurtje heb ik overzicht, en dan kan ik knallen.”
Even offline
In haar vrije tijd zoekt Isa de rust op. Ze woont in Breda met haar vriend en kat Milou, een echte snoeper maar gezellig gezelschap. Ze wandelt graag (altijd met koffiestop), leest en spreekt af met vriendinnen voor een lunch. Sporten doet ze niet graag, maar ze probeert het af en toe op te pakken. “Ik weet dat het goed voor me is, maar ik ben gewoon geen sporttype.” Hoewel ze sociaal en spraakzaam is, noemt ze zichzelf stiekem een introvert. “Ik vind het heerlijk om thuis te zijn, een boek te lezen en even niks te hoeven.”
Toekomst in balans
Over de toekomst denkt Isa nuchter. “Mensen vragen vaak of ik het familiebedrijf ooit wil overnemen, maar daar ben ik niet mee bezig. Mijn vader heeft ons nooit gepusht, en dat waardeer ik. Ik heb het vrijwillig gedaan, en dat maakt het juist leuk.” Ze houdt van haar werk, maar ook van haar vrijheid. “Ik wil mezelf niet nu al vastleggen voor de rest van mijn leven. Zolang ik me goed voel en blijf leren, ben ik tevreden.”
